New ZealandTravelblog

#1&2 Het Begin

By 18 januari 2008 No Comments

Het is nu 12 januari 2008 en ik ben met alle macht en puzzelwerk mijn koffer aan het inpakken. Nog vijf dagen dan begint mijn reis. Dan vlieg ik naar de andere kant van de wereld.
Ik ga zoveel mogelijk proberen bij te houden. Wellicht als dit een intro was die in retroperspectief geschreven was, had ik kunnen schrijven dat dat het begin was van een onverwacht avontuur dat nog veel voeten in de aarde zou hebben voor mij latere leven. Alhoewel ik er vrij zeker van ben dat het hoe dan ook invloed gaat hebben, kan ik die intro nog niet schrijven. NU kan ik enkel hopen.

17-01-2008 + 18-01-2008 Het begin(t)

Het blijft een vreemd gegeven, 7 maanden naar de andere kant van deze aardkloot. Onwezenlijk. Toch gebeurd het en ben ik nu al halverwege.
Enkele uren werd er afscheid genomen van mijn familie, wie dan wellicht denkt aan een jank scene die Oscars gewonnen zou hebben heeft het mis. Een knuffel, een groet en weg was ik. Wat ben ik toch hard voor die oudjes, hehe. nee, natuurlijk zal ik ze wel missen, maar je weet toch wel dat je ze weer zal zien.

Het vliegtuig van vlucht KL0867 vloog gestaag over de Balkan. Naast me zaten twee Japanse meisjes van een jaar of 14. Engels konden ze niet en uiteenlopende gesprekken kon ik dus wel vergeten. Ik kreeg er nog wel wat gegiechel uit toen ik met mijn eetstokjes zat te kloten.

18-01-2008

De Vlucht
Terwijl de machine het Russische luchtruim doorkliefde zat ik intensief het media aanbod te bestuderen. Helaas was het recente film aanbod wat matig dus heb ik Spiderman 3 gekeken (die ik nog niet gezien had).
Na afloop nam ik een slaappil, sloot mijn ogen en wachtte op de dromen die mij mee zouden gaan voeren…
En ik wachtte.. en wachtte.. maar na 2.5 uur met mijn ogen gesloten gewacht te hebben begon ik te vermoeden dat het slapen wellicht niet ging lukken. Wat trouwens niet kwam door geblehr van babies, het ruziƫn van zussen of het rochelen van kelen kwam, het was namelijk (op het geluid van de motoren na) doodstil.

Toen de `de zon opkwam` vlogen we boven Zuid-Korea.Door het heldere weer was het relief van het landschap onder ons duidelijk zichtbaar. Witte besneeuwde dalen meanderden door het woud van grijs zwarte bergen. Deze grensde aan de zee.. en toen kwam Japan.

De Aankomst

Aangekomen op Osaka Airport werden de mensen met een vervolgvlucht naar Auckland begeleid naar de mainhall. Eerst stonden we stil voor een glazen muur. Daarachter was niets en ik dacht even dat onze begeleidsters de weg waren kwijt geraakt. Kort erna echter kwam er met een aardige snelheid een metro voor de glazen muur, die plots een deur bleek te zijn.Zo kan het dus ook.

Omdat ik nou eenmaal niet dagelijks Osaka (Japan) aandoe, wilde ik graag een bezoek brengen aan deze moderne Aziatische stad. Ik vroeg de vrouw die mij geholpen had met inchecken of dit mogelijk was. Een moment keek ze me stil aan. Toen bewogen haar wenkbrauwen zich in een frons naar elkaar en vroeg ze “Osaka”? Ik zei dat ik dat inderdaad gezegd had. Ze keek vervolgens angstig op haar horloge en toen naar mij. Ik keek in haar vochtige manga oogjes en ik wist wat ze ging zeggen.

De Tijd

De rest van de tijd op het vliegveld heb ik ingevuld met het kijken naar mooie Japanse meiden (waarom willen ze er westers uitzien?? en Wat zijn ze KLEIN!!). Ik heb naar een Japans ondertitelde Hillary Clinton zitten kijken en naar een Japans nagesynchroniseerde Barack Obama (waarom het verschil?) Verder heb ik een flauw chocolade broodje en een naar koude thee zonder suiker smakend drankje gekocht, me laten kneden door een massage stoel voor 200 YEN en dit ellen lange verhaal geschreven natuurlijk ;).Jammer dat ik er nu niet in kon, want Japan lijkt me een fascinerend land. Maar nu eerst 7 maanden Nieuw Zeeland, let it begin!

Author @jasper

More posts by @jasper

Leave a Reply