New ZealandTravelblog

#6 Waitomo

By 12 februari 2008 No Comments

Het is alweer 12 dagen geleden dat ik wat van me heb laten horen. Er is in de tussentijd al genoeg gebeurd. Zoveel dat ik niet alles in een keer kan opschrijven. Dus ik schrijf de rest morgen. Het is nu te laat.. pff ik ben moe en moet morgen weer om 8.00 opstaan.

01-02-08 Waitomo I
‘s Ochtends vertrokken mijn supervisor + zijn vriendin, Emma (manager van Bay of Islands en de persoon die take van Fernando gaat overnemen), Jose en ik naar Waitomo. Waitomo is een plaatsje waar veel grotten zijn. Jose en ik zouden daar gaan werken. Jose is een Argentijn (net als Fernando) en hij werkt voor het IT gedeelte van het bedrijf (meerdere bedrijven onder de naam Magic Memories). Hij wordt ingeschakeld wanneer technische zaken niet (meer) goed werken. Wat betekend dat hij vaak met chagarijnige mensen meot wekren, die het zat zijn dat hun spullen niet meer werken.
In Waitomo zouden we een nieuwe camera en een nieuw computer systeem gaan aanbrengen.
De rit naar Waitomo duurde 2.5/3 uur, we zouden die dag echter niet beginnen met werken. Omdat ze geïnteresseerd zijn in het investeren in een nieuwe plek in Waitomo gingen we daar eerst Blackwater raften. Het Blackwater Raften is niet helemaal wat de naam impliceert. We gingen namelijk met een op maat gekozen opgeblazen auto-binnenband dobberen door het koude water van de donkere Ruakuri grot. Waanzinnig mooi en koel, vooral omdat er dieper in de grot overall glimwormen zitten.

De Glimworm
Glimwormen zijn eigenlijk niet wat hun naam zegt dat ze zijn. Het zijn namelijk geen wormen, maar larven. Om precies te zijn larven van een vlieg, waarbij bij het vrijkomen van de ontlasting een blauwe gloed ontstaat. Deze blauwe gloed trekt insecten aan (met name ontpopte glimwormen) die de glimwormen met hun ‘draden’ grijpen en verorberen. Als de larven ontpoppen worden het vliegen zonder mond en maag (wat ervoor zorgt dat ze maar 48 uur kunnen leven), maar met een immense hoog libido. Deze geile gevleugelde ontpopte glimwormen zorgen er vervolgens voor dat ze het korte leven dat ze voor zich hebben invullen met zichzelf te pletter te neuken (letterlijk). De mannetjes sterven in extase, de vrouwtjes leggen eerst nog een aantal honderd eitjes en vliegen vervolgens in een van de draden van de glimwormlarve om opgegeten te worden. Het sterrennacht lijkende tafereel dat ik al dobberend boven me zag was dus in feite heel minder feeëriek, maar eerder en scene die zich in Las Vegas thuis zou voelen: Sex, moord en eh.. stront.

De gidsen bij het Blakwater Rafen waren heel droog (qua humor) Ik heb me er iig goed vermaakt.

02/03/04
We verbleven in een vakantiepark. Ik sliep die nacht niet heel erg goed, maar ach.
Fernando en zijn vriendin Jacks gingen die dag voor twee maanden op wereldreis, dus voor we aan het werk gingen hebben we hen gedag gezegd.
Toen we met het werk begonnen bleek al snel dat ik totaal verkeerde kleding had meegenomen. Ik zou namelijk behoorlijk vies gaan worden omdat ik een modderige helling op en af zou moeten gaan klimmen. Ik had enkel mijn slippers en mijn nette zwarte schoenen meegenomen. Omdat die niet bepaald modder hellingproof zijn en omdat ik de eerste helft van de dag toch niet kon helpen besloot ik naar de dichtstbijzijnde stad te rijden om goede schoenen te kopen. Dit betekende mijn eerste ervaring met het rijden aan de andere kant van de weg. In het begin was ik wel wat zenuwachtig, maar het ging eigenlijk snel al goed en had ik er eigenlijk al geen moeite meer mee. Ik reed naar Te Kuiti, een plaatsje 20 min. van Waitomo. Al zoekende vond ik waar ik naar opzoek was, de plek die mij nu al meermalen uit de brand geholpen had: The Warehouse. Daar lagen ze, netjes in het schap. Mijn eigen door Chinese kindertjes gemaakte hiking schoenen voor maar $34,-.

Toen kon het klimmen beginnen. Het werk voor Jose bleek een stuk ingewikkelder dan verwacht. Vooral omdat de camera op een plek staat waar het vochtig is door een lieflijk riviertje die uit de grot komt zetten. Helaas veranderd het lieflijke riviertje in het regenseizoen in een monster rivier die 3x zo groot is, waardoor de camera onder water komt te staan. Daarom had Jose een ingenieuze Plexiglas waterdichte casing gemaakt. Het geval had zo in een Hollywood film voor bom kunnen doorgaan. Helaas bleek de flits teveel weerschijn te geven in de kast. Dit is maar een van de verschillende problemen die opkwamen. Veel zijn opgelost (zoals de flits) maar het leek wel alsof bij elke oplossing zich een nieuw probleem opdeed. Ik had braaf vele keren de helling op en af gerend, kabels van boven naar beneden gebracht en bedekt onder de grond (zodat bezoekers de kabels niet zouden zien). Mede omdat het warm was, mede omdat het klimmen op en af een helling nou eenmaal bes intensief is en mede omdat ik maar 1 werkshirt had stonk ik na een paar dagen behoorlijk; wat een nieuw AC/DC nummer in me op deed komen: Smell like Hell.
Ik heb daarna wel mijn shirt gewassen voordat we doorgingen naar de Bay of Islands.

Deze dagen heb ik vooral veel vis/schelpdieren, hamburgers en pizza gegeten en in Curlys bar gezeten. Ik ben vrijwel elke dag om 7 uur opgestaan.

Author @jasper

More posts by @jasper

Leave a Reply