New ZealandTravelblog

#9 De Weekenden

By 12 maart 2008 No Comments

Het waaide zo hard. Lopen en fietsen werd onmogelijk gemaakt door de onzichtbare windvlagen die je aan je kraag grepen en je krachtig achteruit trokken. Het was woensdag ochtend, 12 Maart 2008 in de drukke straten van Den Haag. Mensen op straat vervloekten het weer en het land en droomden van een mooie plek, waar de regenstriemen je gezicht niet rood kleurden.. ergens aan de andere kant van de wereld. Daar waar ik zit.

De weekenden die ik tot nu toe gehad heb vallen vrijwel altijd op maandag en dinsdag of dinsdag en woensdag, omdat zaterdag en zondag nou eenmaal altijd de drukste dagen zijn in wereld van toerisme. Ik vind het zonde om niets te doen met mijn vrije tijd nu ik hier zit. In een van mijn eerste weekenden na terug te zijn gekomen van de Bay of Islands besloot ik om te gaan wandelen in een bos hier vlakbij, het Redwood Forrest of Whakarewarewa forrest park. Ik had me voorgenomen om vroeg te gaan, zodat ik nog tijd had om andere dingen te doen. Om 7 uur ging de wekker.

Redwood Forrest
Ik reed met de auto richting het bos en ondanks dat het zo vroeg was waren er toch best wel al veel mensen. Veel mensen vinden het kennelijk leuk om er te gaan hardlopen voordat ze naar hun werk gaan. Ik vond alleen het opstaan al vermoeiend genoeg, maar desondanks was ik vastberaden om er een goede wandeling van te maken. Ik zal niets teveel zeggen als ik zeg dat het bos schitterend is. Misschien wel een van de mooiste die ik ooit gezien heb. Het ‘begin’ op het laag gelegen gedeelte staat vol met Californische Sequoia’s. Deze roodgebaste reuzen rijken tot hoog boven je en dompelen het bos in een donkere intieme sfeer. Ik verbaasde me ieder moment, eens stuk verder ging ik de ‘berg’ op waar de vegetatie weer totaal veranderde. Dit stuk werd gedomineerd door de prehistorisch aandoende palm varens en eucalyptus bomen. Het was die ochtend best warm en vochtig en ik voelde me alsof ik door de jungle liep. Parels zweet vormden op m’n hoofdhuid en met elke ademhaling rook ik de sterke eucalyptuslucht. Het pad bleef omhoog gaan en omhoog gaan en op een gegeven moment dacht ik toch echt dat het niet verder omhoog kon, maar dat kon het wel. Mijn hart vond het een leuke belevenis en bonkte er vrolijk op los. Mijn hart heeft sowieso veel plezier gehad de laatste weken.
Om me heen hoorde ik het geluid van de Tui’s. Het pad dat ik volgde was aangegeven met een kleur op palen. Ik deed die dag de groene route van anderhalf uur. De week erna deed ik de paarse van 3 uur. Toen ik de paarse deed raakte ik op een gegeven moment de weg kwijt. Ik was in de zogenoemde “middle-of-nowhere” en de gekleurde palen waren weg. Nou niet helemaal, want er was wel een paal, maar met de verkeerde kleur, namelijk die van een pad van 8 uur. Nou had ik mij die dag niet echt goed voorbereid, het was wederom warm, maar ik had een trui aan (het was koud geweest die ochtend). Ik was vergeten drinken mee te nemen, dus mijn mond had de structuur van schuurpapier aangenomen. Ik had niet bepaald zin om nog 8 uur te gaan lopen in mijn staat mede omdat ik eigenlijk niet ver van het einde af moest zijn. Na tien minuten getobd te hebben besloot ik om maar een pad in te slaan. Het geluk bleek met me te zijn, want ik kwam weer terug op een punt waar ik al eerder was geweest. Ik moest wel weer een stuk van een half uur opnieuw lopen. Maar ik kwam wel weer thuis. Verdwalen echter zorgt er wel weer voor dat de wandeling wat spannender wordt. Als kind hoopte ik ook altijd dat we zouden verdwalen. Je zou het bijna opzettelijk gaan doen.

Taupo
Een klasgenote van me, Eefje, zit een uurtje rijden van mij vandaan in Taupo. De eerste keer dat ik haar ben gaan opzoeken was zowel geen als wel een succes. Deze dag bestond voornamelijk uit een aaneengekoppelde hoeveelheid ‘jasper-acties’. Mocht je me niet kennen, dan worden deze acties je zo duidelijk.
Ik had met Eefje afgesproken bij de Aratiatia-dam, waarvan een river cruise zou vertrekken. Het is het bedrijf waar zij voor werkt.
Helaas had ik de afspraak verkeerd onthouden en stond ik in plaats van bij de aratiatia-dam bij het Taupo meer, maar 10 kilometer verderop. Toen ik besefte dat ik op de verkeerde plek stondhad ik nog 15 minuten om er te komen, ik racete naar de dam. Nu moet je weten dat op de weg tussen Taupo en Rotorua veel vrachtwagens die boomstammen vervoeren rijden. Deze wagens zijn zo zwaar dat ze, zeker als ze net een stad uitkomen, niet al te snel rijden. Ik zat mezelf op te eten achter het stuur omdat ik net nu achter de houten luiaard zat en er niet langs kon. Seconden tikten weg, zo ook minuten, Prodigy klonk door de speakers. Toen ik bij de dam aankwam was de boot net vertrokken. Ze belde me dat als ik weer terug reed richting Taupo bij een steiger er alsnog op kon, als ik snel was. Ik reed weer naar Taupo en omdat dit keer er gelukkig geen boomstammen vervoerder voor me zat haalde ik het net op tijd.
Later die middag ging ik wat drinken met Eef. We gingen zitten, ik had weer een lekker glas pils besteld. We zaten op een verhoging. Ik zat op een hobbelende stoel. Ik nam een slok van m’n bier. Ik zat wat ongemakkelijk, zo hobbelend. Ik moest mijn stoel wat verschuiven vond ik. Ik bewoog wat omhoog van mijn stoel, tilde deze op, terwijl ik aan het praten was met Eef en schoof deze naar achteren. Een stoelpoot was over de verhoging en vond geen ondergrond. De stoelpoot vond het maar moeilijk om gelijk met de andere poten te blijven nu er geen grond was om het te ondersteunen en besloot om de diepte in te duiken, samen met mij. Gelukkig stond mijn bier op tafel.

Mijn ego had het meest pijn geleden op dat moment. We besloten om Thais te gaan eten, Eefje had daar eerder al eens goed gegeten. Helaas was het deze keer niet even zo lekker. De film die we keken in de bios was niet wat we hadden verwacht. Eefje heeft bij het huis van haar baas haar eigen caravan. De caravan ruikt echt naar een caravan uit de jaren 70. Bruine gordijnen en stof op de banken. De geur deed met direct aan de voormalige woonboot van mijn oma denken. Ze woont min of meer samen met haar baas, maar ze heeft het er goed naar haar zin. Mijn baas zit 3 uur vliegen hiervandaan.
Toen we nog even gingen kaarten in de caravan ging ik zitten en hoe het ook gebeuren mocht.. haar enige lamp ging stuk. We hebben maar gekaart bij het licht van de tv.
Ondanks de wat tegenvallende resultaten soms was het wel een erg gezellige avond geweest.

Tongariro
Twee weken later was ik weer in Taupo. We zouden met z’n tweeën de dag erna de Tongariro Alpine Crossing gaan lopen. Een wandeling van 6 uur over een vulkaan. ’s Ochtends om kwart over 5 ging de wekker al. Om 6 uur ging in Taupo zelf het busje dat ons naar de berg zou brengen. Ik was opmerkelijk fris voor de tijd van de dag, het weer buiten was dat ook. In het donker reden we naar de plek waar we zouden worden opgepikt. De busrit duurde anderhalf uur, we reden langs het Taupo meer terwijl de zon begon op te komen. Bij de vulkaan aangekomen stapten we uit en merkten dat het hard waaide. Het waaide niet alleen, het was ook koud. Een wolk zat aan de berg geplakt en zorgde ervoor dat de zon niet te zien was. We begonnen onze wandeling met honderden anderen. Althans, het was een groot lint van mensen die de wandeling deden. Het scala aan mensen die de wandeling deed was al even zo groot. Tieners met sportschoenen en sneakers, mensen van middelbare leeftijd die volledig bepakt waren en speciale schoeisel en kleding hadden, nordicwalkers (begrijp die mensen echt niet) en meer. Maar bijna allemaal hadden ze iets gemeen: camera’s. Bijna iedereen had wel een fototoestel en nam de foto’s op dezelfde plek. Het zal mij niets verbazen als je bij Google bij afbeeldingen naar Tongariro zoekt en tientallen pagina’s aan foto’s zal vinden.
Het begin stuk was heel zwaar, het bleef maar omhoog gaan, aan het klimmen kwam geen eind, de wind dwong ons erg op te letten, want sommige stenen waren vochtig en glad en je kon zo naar beneden gewaaid worden. Tot we in de eerste krater kwamen. Daarna moesten we weer omhoog, de wolk in. Alles wat wit behalve de grond. Ik was bij dat ik een fleece jas had meegenomen, anders had ik half bevroren geweest. Op de top van de berg waaide er een storm achtige wind. Je kon je er zowat tegenin laten vallen. We kwamen langs een fel groen en blauw meer. En toen kwamen we aan de andere kant van de berg en was de wolk weg. De zon verscheen.
Omdat we de wandeling in 6 uur gedaan hadden en het busje pas twee uur later weer ons zou komen ophalen heb ik nog ff geslapen bij het eindpunt. Het was wel een overwinning.

Wat ook moet gebeuren
Naast al dit soort dingen ben ik natuurlijk ook bezig met schoolwerk. Ik lees en lees.. maar eigenlijk wil het nog niet echt opschieten. Gisteren heb ik weer een hoop gelezen. Op een gegeven moment was ik het zat en besloot ik naar de Polynesian Spa te gaan. Een van de belangrijkste toeristische attracties hier. Ik had het nog niet eerder gedaan dus was benieuwd.Het bestaat uit verschillende heet water baden met verschillende mineralen e.d. Het was erg lekker. Toen ik een tijdje in een van de baden zat kwam er opeens een grote groep Aziatische vrouwen. Daar zat ik, het ene moment lekker alleen in het warme bad, het volgende omringd door oude Aziatische vrouwtjes, waarvan sommigen geen badpak aanhadden maar doorzichtige witte t-shirts. Niet echt voorbeelden die je zult terugvinden in mijn dromen. Ik besloot dat het tijd was om het bad uit te gaan. Ik was erg ontspannen, mijn vatenstelsel was dat ook wat resulteerde in een lage bloeddruk. Ik stond op, mijn ogen zagen wit, het geklets van de Aziatische vrouwtjes klonk alsof ze door conservenblikken aan het praten waren, mijn benen wilden niet meer lopen, mijn hoofd wilde liggen, mijn handen grepen een paal. Het geluid van de vrouwtjes vervormde tot een mix van dof geluid, mijn hoofd was licht en duizelig, mijn lichaam begon te beven. Ik zag alsof het een om een dronken herinnering ging, flitsen, de paal, de grond, mijn voeten. Ik probeerde te lopen. Mijn zicht kwam terug, de kracht in mijn benen ook. De bloeddruk had zich hersteld. Als iemand op me had gelet had het vast een raar gezicht geweest. Tien minuten later voelde ik nog het restantvan mijn”bijna-flauwval-ervaring”.

Author @jasper

More posts by @jasper

Leave a Reply