New ZealandTravelblog

#13 Vaarwel…

By 17 juli 2008 No Comments

VAARWEL ROTORUA & meer

6 maanden later was het zover, ik ging alweer weg uit Rotorua. Om een of andere reden heb ik helemaal niet het gevoel dat ik hier zo lang geweest ben, het ging allemaal heel snel. Ik herrinner mij de eerste dagen alsof het gisteren was: mijn mislukte pogingen om met stokjes te eten in het vliegtuig; liggend in Albert Park met stinkende voeten; slapen in mijn kamertje in de backpacker’s hostel dat nog maar net groter was dan het toilet; een variëteit aan kamers en mensen bezoeken; mijn mislukte poging om m’n fiets in elkaar te zetten en mijn wat stroeve start op m’n werk.
Mijn beste herinneringen van Rotorua zullen toch wel de Redwoods en mijn collega’s zijn. Naast natuurlijk mijn fantastische Tongariro Alpine Crossing wandeling, mijn rit naar de Coromandel, mijn rit naar Waitomo en Bay of Islands en wandeling bij Turangi (niet verteld).

De laatste dagen in Rotorua waren vooral stressvol. Allereerst moest ik mijn verslagen afmaken. De afgelopen anderhalve maand heb ik ongeveer fulltime naast m’n werk aan de verslagen zitten werken. Nu zijn ze af.. maar toch niet echt. Ik heb het gevoel dat ze beter kunnen, ik heb er alleen de motivatie niet meer voor en ook de energie niet. Ik was/ben echt totaal op. Alleen al denken aan de rapporten zorgde ervoor dat ik hevig naar m’n bed begon te verlangen; ik was het zat. Donderdag 10 juli ging ik naar de bibliotheek voor wat laatste informatie, toen ik terug kwam zag ik een fijn papiertje onder mijn ruit dat zei dat ik $200 moest betalen aan de gemeente omdat ik kennelijk was vergeten iets belangrijks onder m’n ruit te plaatsen. Ik wist niet eens dat ik dat moest doen.. maar ja zo gaan die dingen. Ik dus snel zo’n papiertje gekocht voor onder m’n raam bij het postkantoor ($50).
Vrijdag regende het, ik reed naar m’n werk om m’n verslagen uit te printen toen ik langs een ongeluk kwam. Politie agenten in fluoriserende regenpakken wezen dat ik de andere kant van de weg moest gebruiken. Een auto lag half gekanteld aan de kant van de weg. Ik bedacht me dat ik gelukkig niet buiten hoefde te zijn in dit weer. De regen nam toe en mijn ruitenwissers zwiepten ritmisch heen en weer; gelukkig had ik enkele weken eerder alweer een nieuwe ruitenwisser gekocht en bleef het krassende geluid mij voortaan bespaard. Een moment dacht ik damp te zien van m’n auto. Ik bedacht me dat het waarschijnlijk door de regen kwam. Ik reed verder. De damp van de auto zag ik weer eens, maar nu duidelijker, en de damp leek een steeds vastere vorm aan te nemen tot er wolken stoom uit de motorkap kwamen, welke mij in een licht desperate staat van emotie brachten. Mijn auto steunend met zinnen als “Je kunt het!”, “Nog even!” en “*&^$%^%^” hielp ik mijn het nog tot de parkeerplaats van m’n werk te komen, maar verder kwam mijn auto niet meer. Die avond na lang wikken en wegen heb ik besloten lid te worden van de plaatselijke ANWB ($160), de dag erop takelden ze m’n auto weg. Dat mijn auto niet meer werkte had natuurlijk als gevolg dat ik weer moest fietsen en aangezien het fijn regende was ik weer eens kledder nat, daarnaast moest ik nu wat later op vakantie dan gepland…
Mijn fiets moest ik nog kwijt raken voor ik weg ging en ik wilde het verkopen. Eerst via trademe (Nieuw Zeelandse marktplaats), maar niemand was geïnteresseerd. Mensen van Rainbow Springs waren wel geïnteresseerd, maar hadden geen geld. De laatste dag toen ik mijn fiets had ging echter de staat van mijn fiets per pedaaltrap achteruit. Het ding kraakte alsof het elk moment uit elkaar kon gaan vallen, dus ik wist dat ik het met geen mogelijkheid zou kunnen verkopen. Ik heb het dus uiteindelijk maar weg gegeven.

De leukere dingen van de week waren mijn vaarwel etentje en wat cadeautjes. Met m’n collega’s had ik mijn vaarwel etentje op woensdag. Beschaamd moet ik zeggen dat ik een uur te laat was voor mijn eigen feestje, omdat ik serieus dacht dat het een uur later begon. Desondanks was het toch een geslaagde avond, want het eten was lekker, iedereen had het naar z’n zin en ik vermaakte me ook bijzonder goed met Guitar Hero III.
Later in de week heb ik nog een ketting met Maori groensteen (jade) gekregen. Dit is een traditie bij de Maori, ik was serieus verbaasd want die dingen zijn echt duur. Daarnaast hadden ze nog speciaal een foto-kaart gemaakt (dat heb je als je met alleen maar vrouwen werkt). Ze lieten in ieder geval echt merken dat ze me gingen missen.

Maandag ging ik mijn auto ophalen. De waterpomp was gemaakt en ik was blij dat ik bijna op weg kon. Helaas vond (terwijl ik stond te wachten) de techneut nog een ander probleem. Terwijl hij stond uit te leggen wat hij had gevonden begon mijn op dat moment redelijk vrolijke bui om te slaan in een radeloze. Mijn auto kon nog wel rijden, maar de kans was ongeveer 50% dat ik ermee stil zou komen te staan en het maken van het probleem zou meer kosten dan dat de auto waard was. Nou bestaat het zuider-eiland van Nieuw Zeeland voornamelijk uit eindeloze wegen waar geen hond komt, waar geen bereik is op je mobiele telefoon, waar het ’s nachts vriest en dus waar je niet onverwachts in je eentje stil wil komen te staan. Ik betaalde $217 voor de waterpomp en reed weg.
’s Avonds besloot ik m’n auto achter te laten en maar met de bus te gaan. Ik kon hem toch niet meer verkopen (in gebroken staat).

VAARWEL externe harde schijf

Twee weken geleden ging mijn belangrijkste onderdeel van vermaak stuk die tijdens mijn tijd in Rotorua mij gediend heeft: mijn externe harde schijf. Mijn EHS bevatte voornamelijk muziek en tv series. De tv series begon ik te kijken zodra ik aankwam in Rotorua en ik was er pas klaar mee twee weken geleden. Je kunt je dus wel indenken hoeveel ik had meegenomen en ook wel hoe belangrijk het was voor me. Ik ben nu helemaal op de hoogte met Prison Break, Heroes, Mythbusters, Lost, Spin City, Samurai Champloo en vooral Cowboy Bebop.

Cowboy Bebop heeft mij het meest geraakt van al deze series en dat terwijl het wellicht de kortste is van allemaal. Het is een Japanse Anime serie uit 1998 en gaat over premie jagers (bounty hunters) in de toekomst. Het is serieus de beste volwassen tekenfilm serie die ik ooit gezien heb en schaart zich zeker ook hoog tussen alle televisie series die ik gezien heb. Het is grappig, vol actie, een sterk verhaal en vooral een donkere grijpende sfeer met Jazz muziek. De reden waarom ik zo positief verbaasd was, komt misschien wel ook omdat ik het niet verwachtte. Ik was nooit zo’n onwijze animé (Japanse tekenfilm kunst) fan, met uit elkaar splijtende en/of exploderende hoofden, half naakte vrouwen en rare tentakels die uit mannen komen. Cowboy Bebop heeft echter mijn mening totaal veranderd.

Nu helaas zijn de series weg. De schijf is ermee opgehouden, maar gelukkig nu pas en niet eerder. Het scheelt weer ruimte in mijn koffer…