New ZealandTravelblog

#14 Op Reis

By 19 juli 2008 No Comments

Dinsdag 15 juli, Rotorua

Het was een vreemde ochtend. Mijn kamer had er nog nooit zo opgeruimd uitgezien, ook nooit zo leeg. Zelfs Max leek even niet meer zeker te weten of dit wel de kamer was welke hij elke dag probeerde binnen te dringen; het kon ook komen doordat ik voor de verandering hem niet tegenhield, het was immers mijn kamer niet meer. Het plan was gemaakt. Ik had alles in mijn auto gestopt, reed de auto naar Dana, stopte alles in Dana’s auto en liet mijn auto bij haar achter. Dana bracht me naar de bus en terwijl de bus optrok werd het hoofdstuk Rotorua afgesloten.
Toen ik opweg was naar Dana merkte ik dat de omstandigheden geweldig waren om Rotorua te missen. De zon scheen alsof het dacht dat het alweer zomer was, de wolken waren op vakantie naar slechtere oorden, de wind vond het een aangename dag voor een licht briesje en de mensen waren als gevolg hiervan vrolijk en opgewekt. Ik wst dat ik hier lang niet meer zou komen, wie weet zelfs nooit meer en plots voelde ik heimwee; heimwee naar Rotorua, naar de natuur en m’n geweldige collega’s.

Dinsdag 15 juli, Op weg naar Napier

Mijn eerste stop was in Napier, ten zuid oosten van Rotorua. Ik ging hiernaartoe in de Intercity bus, wat een soort openbare buslijn is die op vaste punten stopt. De eerste stop was in Taupo, een plek waar ik al vaak eerder was geweest.
Voordat we weer vertrokken stapten er nieuwe mensen in. Een van die mensen was Trees. Ik weet vrijwel zeker dat ze geen Trees heet, maar omdat het mij een enorm geschikte naam voor haar vind en omdat ik vind dat ze een naam nodig heeft heb ik haar hierbij tot Trees gedoopt. Trees liet vanaf het begin al merken dat ze er was. Hier had ze twee methoden voor: de eerste was haar uiterlijk. Laten we het erop houden dat ze niet de dunste was en dat als ze niet goed gekeken had en op mij was gaan zitten ik niet zeker zou zijn of ik nog onder de levenden zou behoren. Trees had een groen gele rieten klep op haar hoofd, waarvanuit de open bovenkant een bol zwart -bijna kroesend- haar tevoorschijn kwam. Ze had ver uitelkaar staande tanden en een zwart witte, met zebra achtige print, deken over haar schouders. Ze was duidelijk van Maori afkomst met haar getinte huid en ze was, zoals ze later vertellen zou, ergens in de zestig.
Het tweede opvallende aan Trees was misschien wel het meest belangrijke en dat was haar stem, ofwel het algehele gebruik van haar stembanden opzich. Vanaf het moment dat Trees de bus binnenstapte tot het moment dat ik eruit ging heeft ze niet gestopt met praten en daarom was ik eigenlijk ook wel blij dat ze besloten had naast een andere man voorin te gaan zitten. Een van de eerste dingen die Trees zei was “Is someone sitting there?!” – “No” antwoordde de man, waarna hij snel zei “but the seats behind me here are empty.” “Yeah, but I want to sit next to you!” en na het zeggen van deze woorden plofte ze naast de was geschrokken man neer en produceerde een lage, doorgerookte grom wat als lach diende. Haar lach deed me meteen denken aan Bassie van Bassie en Adriaan, enkel met meer bas en het vermoedelijke vrijkomen van slijm. Trees leek in eeuwige staat van meligheid te verkeren, want om de twee zinnen (al dan niet grappig) volgde een salvo van lage grommen. Ik moet toegeven dat ik bewondering heb voor de man die naast haar zat, aangezien hij het de hele reis zonder problemen (en zonder te lachen, wat mijn niet lukte) in gesprek kon blijven met haar. Onderweg vertelde ze over haar man, die haar maar al te graag op vakantie zag gaan, over hoeveel mannen daarvoor ze wel niet gehad had, over haar tantes en ooms en waar ze geleefd had. Hetzelfde vroeg ze van de man. Je moet weten dat ik het niet echt kon helpen het te horen, aangezien Trees een van die mensen is die niet zacht kunnen praten. Daarnaast zaten ze maar een paar stoelen voor me. Al had Trees in het eerste uur vooral invloed op mijn lachspieren langzamerhand begon ik toch wat meer respect voor haar te krijgen. Het was een vrouw die kennelijk altijd wist wat ze wilde en het zou krijgen ook. Ik stapte uit in Napier; Trees ging door naar Hastings, waar ze een verrassingsbezoek bij haar familie had gepland.

Dinsdag 15 juli, Napier

Aangekomen in Napier pakte ik mijn bagage en liep naar de Youth Hostel. Ik merkte meteen dat ik veel te veel bij me had en dat na 10 meter gelopen te hebben mijn spieren het alweer genoeg vonden. Ik had een koffer, een rugzak, nog een rugzak en een boodschappen tas, alle vier vol. Zwoegend en zwetend maakte ik mij naar de YHA, terwijl ik werd ingehaald door 3 andere reizigers met backpacks en een omaatje met een looprek.
Het eerste wat ik deed in napier, nadat ik had ingecheckt in de YHA en m’n spullen in de kamer had gezet was kleren lozen. Ik had een selectie gemaakt van wat kleren en schoenen die ik niet meer nodig ging hebben en bracht ze naar een 2e hands kleding zaak. Het is vreemd om te denken dat er binnenkort wellicht een zwerver rondloopt met een sweater en een paar wandelschoenen die eerst van mij waren geweest.
Hierna bezocht ik Napier en ik moet zeggen, Napier is een leuk stadje. Het is klein, aan de kust, gezellig en heeft schitterende huizen, vooral op ‘de heuvel’. De heuvel is een klif. Toen ik hem beklom en er bovenop was was het net zonsondergang, het was een schitterend gezicht. Ik liep terug via Shakespeare road en at bij Subway. Terug in de hostel praatte ik wat met Chris, een kamergenoot, en later die avond hebben we nog even een biertje gedronken. De ochtend erop moest ik alweer om 7 uur opstaan, want ik ging alweer naar Wellington.

—–

Pff ik ben er inmiddels achter dat als je reist je het best druk hebt. Ik heb amper tijd om überhaupt bij te houden wat ik doe laat staan erover te schrijven. Ik maak dus nu maar een kort overzicht van waar ik ben geweest en wat ik heb gedaan.

15 juli
Naar Napier: mooi landschap, soms leek het wat op de Cevennes. Mooie dag met zon.

16 juli
Om 8 uur ’s ochtends naar Wellington. In Wellington Mt. Victoria beklommen en de botanische tuinen bezocht. Wat buien, niet nat geworden.

17 juli
6 uur door Te Papa -Nationale Museum van Nieuw Zeeland- gelopen. Wat miezer regen.

18 juli
Met de ferry van Noorder Eiland naar Zuider Eiland en van Picton (haven) met de bus naar Nelson. Nog door Nelson gewandeld. Mooie dag met zon.

19 juli
Wandeling van 6 uur (om 7 uur ’s ochtends weg) in Abel Tasman National Park. Begon met hevige regen, klaarde op, toen weer even regen, rest van de dag mooi.

20 juli
Met de bus naar Kaikoura. Wat door Kaikoura gewandeld. Grijze dag.

21 juli
Walvistocht gedaan, 2 potvissen en 1 bultrug gezien. Daarna wandeling over het schiereiland gedaan (4 uur), zeehonden gezien (1 meter van me vandaan) en albatrossen. Zeer mooie dag.

22 juli
Naar Hanmer Springs gebracht door behulpzame kamergenoot (gratis). In Hanmer Springs pools (spa) gezeten (Gratis, Magic Memories relatie), overnacht in Magic Memories huis (gratis) en ’s avonds het werknemers feestje bezocht met gratis eten en drank. Resultaat gratis kater volgende ochtend. Afwisselend buien met wat zon.

23 juli
Met busje naar Christchurch. Drie keer verdwaald geraakt, daardoor veel te veel gelopen. Natte, grijze, koude dag.

24 juli
Uitgeslapen tot 9.30 (ahh :)) naar Antarctic Centre (gratis, MM relatie), ook gratis foto (natuurlijk). Weer wat door de stad gelopen, wist nu mijn weg wat beter gelukkig. Weer een natte, grijze, koude dag.
Dadelijk naar The Dark Knight (film) en morgen ga ik een Tranz Alpine trein trip maken, schijnt erg mooi te zijn (hoop het wel, want was niet goedkoop). Moet wel weer fijn om 6 uur opstaan.

Author @jasper

More posts by @jasper

Leave a Reply