ChinaTravelblog

#1. Een nieuw avontuur

By 23 september 2009 No Comments

Een eerste stap op mijn nieuwe avontuur bracht mij op vlucht BA441 naar Heathrow, Londen. Het vliegtuig van British Airways tourde redelijk paralel aan de Nederlandse en Belgishe kust en door mijn raampje zag ik door de wolkenloze lucht dat die hele hoop water, wat de Noordzee toch best wel is, ook best veel boten bevatte. Tankers leken als sociale zeevogels, samen in kolonies gezellig anker aan anker voor de kust, te wachten op hun voedertijd in Rotterdam en Antwerpen.

Vliegen heeft iets raars en onnatuurlijks, al helemaal omdat je het niet zelf bent die vliegt. Je zit in een aluminium koekblik die met een ondenkbare snelheid door de lucht gaat en toch niet valt of breekt. Tenminste meestal niet. Het is dit ‘meestal’ dat voor zweterige handjes zorgt als je het vliegtuig in stapt. Je begint te denken dat het toch wel weer een tijdje geleden was dat er een uit de lucht kwam zetten, dat het statistisch gezien wel weer eens mogelijk was dat het zou kunnen gebeuren en dat het zomaar zou kunnen dat je even later in dat koekblik zou liggen te smeulen als steenkool. Je gaat je afvragen hoe snel je zou stikken door de rook en hoe de hitte van de vlammen de haren op je gezicht zou doen verdwijnen in een blink, wat je dan niet meer met je wimpers zou doen. Brandend hap je naar zuurstof die er niet meer is en de aders in je hoofd zwellen op als grote neanderende rivieren. Maar ach, hoe vaak gebeurd het?
Ik moest denken aan mijn voormalige rij-instructeur: Andre. Als ik rijles had kwam zijn “Jeep” die Suzuki heette voor rijden, loom wenkend keek Andre uit het bestuurders raampje, zijn vorige student haastte zich naar de achterbank. Andre had een grote Amerikaanse pilotenbril op, hetgeen enkele jaren later weer in de mode zou zijn, hij had een wat slordige, niet al te lange baard en bij zijn omschrijving zou ‘voluptueus’ een understatement zijn. Andre was zo zwaar dat je als student soms zijn vet opzij moest duwen om de “Jeep” die Suzuki heette in de vijfde versnelling te krijgen. Naast een grote hoeveelheid verzadigde vetten was er nog iets dat Andre in voldoende mate had: spraakwater. Zo claimde Andre dat hij eerder handelsreiziger was geweest en daardoor de hele wereld had gezien. Door dit vele reizen had hij ook drie vliegtuig ongelukken te meegemaakt. De laatste in Amerika had hem deels arbeidsongeschikt gemaakt en hem doen besluiten zijn corpulente lichaam in een rijschool auto te hijsen. Hij vertelde over een vlucht waarbij hij aan de vleugels steeds meer ijs zag klampen en het vliegtuig steeds lager ging vliegen en het land maar net haalde, hij vertelde over vliegvelden in Zuid Amerika waarbij vliegtuigen vanaf de bergen de diepte in doken om maar genoeg snelheid te maken en dus de ongelukken, waarbij hij het er elke keer (maar niet iedereen) levend vanaf had gebracht. Deze verhalen hadden altijd een ‘zou het echt gebeurd zijn’ gehalte en als je hem vroeg of dit dan niet een grote impact op hem gemaakt had en hij dan grinnikte en ‘mwah’ zei, en met zijn vette arm een wegwerpend gebaar maakte, begon je hier nog meer aan te twijfelen.

Aangekomen op Heathrow hoefde ik niet ver weg. Mijn andere vlucht naar Hong Kong ging ook vanuit Terminal 5 gelukkig. In de buurt van gate B46 was een chic barretje waarbij ik in de buurt op een bankje ging zitten. Ik keek naar de bar en achter de bar stond een getinte man met een bril een gerecht mt vis klaar te maken. Voor de bar zat een man in een pak met een glas champagne, of anderszins mousserende witte wijn (moeilijk te zeggen tegenwoordig) en een meisje. Nou ja meisje, zeg maar jonge vrouw die schijnbaar bij de man in pak hoorde. De man achter de bar zat amicaal te vertellen, terwijl hij de vis op het bord arangeerde: “yes they can contain quite a poisonous toxin”, de man in pak keek wat raar, “it releases when they are killed. Some people have actually died from it”. De man achter de bar presenteerde het bord en zette het voor de man, de man keek even vertwijfeld naar zijn bord.

Vlucht BA331

Mijn vlucht naar Hong Kong was niet direct speciaal. Voor de vliegtuigspotters onder ons vloog ik met een Boeing 747-400, wat ik nog niet eerder gedaan had. Naast me zaten een Chinese man en vrouw van middelbare leeftijd. Net op het moment dat ik wilde gaan slapen hoorde ik plots van links (ik zat rechts aan het raam) vanuit de koptelefoonschelpen van mijn buurman de discotonen van de Beegees met Night Fever klinken. De man bewoog zijn handen ritmisch mee. Omdat het eten (wat ook niet bijzonder was) toch kwam besloot ik maar Stephen Fry in America te kijken, best een aanrader (zelfs als je moe bent). Naast me nam de Beegees man een rood wijntje met ijs, had mijn vader begraven geweest dan had hij zich ongetwijfeld erin omgedraaid. Na wat geslapen te hebben keek ik nog Terminator (salvation) en Lady Killers.

Nu zit ik alweer een tijdje op Hong Kong Airport. Van te voren had ik gezien dat mijn boot om 16.15 zou vertrekken naar Macau en anders om 17.30.. maar helaas hebben ze kennelijk besloten om die van 17.30 te cancelen, wat betekend dat ik pas om 19.00 kan (een uur vanaf nu). Ik ben wel benieuwd wat ik allemaal nog ga mee maken.. hoeveel ik eruit kan halen. Ik ben blij dat ik m’n vriendin weer kan zien en dat ik dit nieuwe avontuur samen kan gaan beleven.

Author @jasper

More posts by @jasper

Leave a Reply