New ZealandTravelblog

Het leven van een fotograaf

By 18 maart 2016 No Comments

Ik ben alweer een paar weken volop aan het werk. Vier a vijf dagen in de week rij ik (met de auto, al dan niet fiets) over de glooiende wegen naar m’n werk. Ik rij de ruime tuin parkeerplek af, kijk eerst naar rechts, want daar komen de eerste auto’s vandaan, dan links. Ik rij dan naar rechts. Een stukje verder kom ik bij de rotonde, een bord geeft aan dat Hamilton linksaf is, Old Taupo road op, ik volg de aanwijzing. Als de zon schijnt is het best fijn nog, zo’n 20 graden misschien? Helaas komt er steeds meer water uit de hemel zetten en blaast de wind een tandje harder, waardoor het vaak ook kouder aanvoelt. Links is de New World, een supermarkt, vlak daarna Girls High (middelbare school) even verderop is rechts Boys High, met een groot rugby veld ervoor. Soms als ik erlangs rij vraag ik me af of de meisjes ook een rugby veld hebben. Ik weet eigenlijk niet eens of er überhaupt vrouwen rugby is. Op en of andere manier lijken die twee niet echt samen te gaan, maar dat lijkt/leek ook met voetbal en voetbal is een van de belangrijkste vrouwen sporten in Amerika. En het leek ook nooit echt besteed te zijn aan Amerikaanse presidenten, maar wie weet dat dit nog dit jaar een feit wordt. Wellicht dat er volgend jaar ook een meisjes rugby veld zal zijn.
Na het stoplicht rij ik langs de autodealers, benzine stations, langs een McDonalds, een Burger King, een KFC, een midgetgolfbaan en dan links, daar is de heuvel. Aan de voet van de heuvel sla ik linksaf en parkeer de auto op de parkeerplaats. Een modern vierkante terminal is mijn werkplek.

Vol verwachting kopen ze een kaartje bij de counter, ze hebben er zin in, maar wat staat daar voor raar mannetje te grijnzen bij de skiliften?! Hij verbergt ook iets achter z’n rug.. wat is dat apparaat? Oh nee!! Het is een camera! Het mannetje verteld hen hoe ze moeten zitten om op de foto te gaan, maar luisteren willen ze niet, ze houden niet van camera’s en al helemaal niet van het mannetje.

Gelukkig is het niet vaak zo trouwens, de meeste mensen vinden het geen probleem en zijn welwillend om op de foto te gaan. Toch zijn er heel gewiekste mensen. In sommige groepen of koppels is er een die geen foto wil terwijl de rest dit wel wil. Al dan niet omdat ze zichzelf niet terug willen zien op papier al dan niet omdat ze al zeker weten dat ze er geen geld aan uit willen gaan geven. Ze zullen niet zeggen dat ze geen foto willen, want ze wile niet direct hun mening doordrukken. Ze doen dit op een doortrapte manier. Op een of andere manier weten ze het voor elkaar te krijgen om precies op het moment van klikken hun gezicht in de meest verachtelijke plooi te trekken, hun ogen een demonische gloed te geven, of gewoon kijken alsof het een begrafenis bedroeg. Achteraf kunnen ze dan zeggen “Ach kijk.. Ja jij staat er leuk op, maar ja, zie je nou dat ik nooit leuk op foto’s sta, anders hadden we em gekocht”.

Aziaten en verkoop
Binnen de foto neem-en-verkoop business is er een groep waarvoor heel andere wetten gelden. De Aziaten. Aziaten zijn voor mij echt ondoorgrondelijk. We hebben bij ons bedrijf veel Japanse, Koreaanse en Chinese bezoekers. In tourbussen worden ze aan-en-af gevoerd. De oudere vrouwen dragen allemaal vissers petjes, alle ouderen hebben een gebit waar menig tandarts een hartverzakking van zou krijgen. Alle jonge Aziaten zijn nog in de 70e jaren, want het peace-teken (twee vingers die een V maken) is echt het handelsmerk. Bij elke foto waar een jonge aziatische (met name vrouw) in voorkomt zie je wel twee vingers in de lucht gestoken worden.
Het nemen van foto’s bij Aziaten kan een hele opgave zijn. Ondanks dat je met immens grote camera voor je neus staat en ze probeert uit te leggen dat je een foto neemt lijken ze dat toch nog niet allemaal te begrijpen. Kennelijk proberen ze met het totaal negeren van alles wat je doet aan te geven dat ze geen foto wilen. Gewoon “nee” zeggen doen ze niet. Als ze nee zeggen doen ze dat samen met een wat spastisch hand gezwaai, waardoor ik de eerste keer vrolijk terug zwaaide en hallo zei, waarna ik toch de foto nam. Misschien nog wel het vreemdste is dat ze deze spastische handzwaai met enige regelmaat uitvoeren en TOCH verwachten dat als ze terugkomen op het fotobord te zien zijn. Hierdoor neem ik gewoon foto’s, of ze nu zwaaien of niet. Het verkopen aan Aziaten is moeilijk. Je moet ze heel duidelijk alten zien dat er foto’s zijn, en zelfs dan zijn ze heel goed in het negeren van signalen. Wel kopen ze zowel vreselijke als goede foto’s (maar vooral geen). Ik heb de meest vreselijke foto’s ooit aan Aziaten verkocht. Om een voorbeeld te geven van een vreselijke foto: ik had een foto waarbij twee mensen onthoofd waren, waarin een baby huilde en de mensen die niet onthoofd waren waren gedompeld in een mist van donkerte (te weinig flits) en die ik toch verkocht had! Dit is wel een zeldzaamheid. Veel vaker worden de foto’s niet gekocht.

Het verkopen van foto’s is niet alleen het aanwijzen van de foto’s. We kijken eerst op afstand als de mensen nog in de skilift zitten wat voor kleuren we zien en hoeveel mensen er ongeveer in zitten. Dan zoeken we de foto die bij die kleuren en aantal mensen horen, zodat als ze naar de uitgang komen wij hen direct al hun foto in de hand kunnen duwen. Vaak zijn ze totaal verrast en denken ze dat ik speciale paranormale gaven heb, die ik dan ook niet ontken. Ik werk immers voor MAGIC Memories!
Ik heb heel goede foto’s met volkomen blije gezinnetjes, kinderen waarvan de levensvreugde van het papier afspatte in de afvalbak moeten gooien.
Op het moment dat je zo’n foto met trots op het bord hangt denk je: ‘Deze MOET op iemands koelkast prijken an het eind van de dag’! Op het moment dat je de kleuren en groepsgrote hebt vastgesteld en het jouw goede foto blijkt te zijn loop je trots op hen af. Met een grijns tover je hun foto voor hun neus en verwacht je een “OOH, dit is een goede, hoe wist je trouwens dat wij het waren?! Wow, wat een mooie foto!”, maar niets is minder waar. De vrouw kijkt naar de foto, zegt “Nee”, geeft hem terug en zonder verder nog een woord te zeggen lopen ze weg. Verbaasd kijk je naar je foto, even denk je eraan hem zelf op je koelkast te plakken.