New ZealandTravelblog

Operation Nest Egg – Nieuw Zeeland 2008

By 18 maart 2016 No Comments

Klik, klik, klik, klik. Mechanische radertjes klikken in een vast continu ritme, bepaald door de rotatie van de aarde om de zon en van de planeet om zichzelf. De afstand die de planeet aflegt niet wezenlijk te bevatten door de omvang ervan, de snelheid niet te bevatten door de hoeveelheid ervan. Het gevolg echter, gevangen, in een klok; een weergave van het continu vervolg van alles: tijd. En omdat hierin de laatste tijd geen veranderingen hebben plaatsgevonden is er, zoals verwacht, een behoorlijke hoeveelheid van die tijd alweer verstreken sinds mijn laatste bericht.
Als je me zou vragen: “Zeg Jasper..”
“Ehh.. ja?” zou ik zeggen, terwijl ik mijn wenkbrauwen optrek om de vraagteken in mijn respons te bevestigen.
“Vertel eens, waarom heeft het zolang geduurd dat je ons weer eens wat schrijft?!”
“Ehh.. ja” zou ik dan reageren, terwijl ik mijn wenkbrauwen plots laat vallen en naar elkaar duw tot een frons, om aan te geven dat ik zo snel geen antwoord weet.
Ik zou kunnen zeggen dat het kwam doordat ik geen internet meer heb thuis, of omdat ik geen zin had, of omdat ik weinig te vertellen had, maar als ik met een vaag intro over tijd en klokken begin weet je genoeg. Het is van alles wat.
Dat is echter niet helemaal waar, want ik heb natuurlijk niet stil in een vochtige, donkere kamer gezeten al die tijd en zelfs als ik dat gedaan had dan zou ik nu nog een aardig verhaaltje kunnen vertellen, over hoe het donker je opslokt en je als een deken bedekt, dat de lucht dikker van substantie lijkt te worden en dat ratten ook rauw best lekker zijn, maar dat de pootjes wat taai zijn, al zijn ze wel lekker knapperig. Maar nee, dat kan ik niet vertellen.

Het vervelende is nu dat ik veel alweer vergeten ben. De gebeurtenissen zijn alweer uit de chronologische verbanden gerukt en gemixt met andere. Maar laat het mij proberen, pff, ik wordt ook al oud hoor!

ONDERZOEK
“Zeg Jasper..” begon ze
“Ehh.. ja?” reageerde ik, terwijl ik mijn wenkbrauwen optrok om de vraagteken in mijn respons te bevestigen.
“Hoe gaat je onderzoek?”
“Oh, nou het is de eerste dag, nu 18 ingevulde enquêtes, dus dat is wel goed.” Zei ik.
“Hoe komt het trouwens dat je zo goed Nederlands kan?” vroeg ik op mijn beurt.
“Dat weet je toch, dit verhaal is nagesynchroniseerd!” zei Dana
“Ehh.. ja” zei ik stil, terwijl mijn wenkbrauwen plots liet vallen en naar elkaar duwde tot een frons.
Mijn onderzoek begon ik aan het begin van deze maand. Zoals gezegd had ik de eerste dag 18 ingevulde enquêtes, daar was ik best blij mee. De tweede dag waren het er 10, ik was niet geschokt, maar hoopte toch wel dat de derde dag meer zouden zijn. Helaas moet ik ook werken, wat betekend dat ik de questionnaires niet echt kan doen. De derde dag had ik 4 ingevulde enquêtes. Dit zag er niet goed uit. Eerlijk gezegd, de eerste dag was de beste dag tot nu toe. Een reden hiervoor kan zijn dat ik lui ben, of behoefte heb aan energie (verschil?). Ik werk vaak 5 dagen in de week (niets vreemds), maar ik heb dan nog heel weinig zin om mijn weekend ook op de werkplek mijn onderzoek te doen. Op mijn vrije dagen heb ik ook vaak genoeg waslijsten van dingen die ik moet en wil doen. Natuurlijk de standaard huishoudelijke zaken: boodschappen, de was doen, de troep in mijn kamer verplaatsen naar een plek waar nog geen troep ligt, de achterband van m’n fiets weer eens laten maken (zei toch dat ik lui was), prison break kijken, de kat Max van me af zien te houden, je kent het wel. Daarnaast zijn er nog de dingen die ik moet doen, zoals: verslagen schrijven voor school, internet data en survey gegevens bijhouden en verwerken, af en toe een biertje drinken, mijn 3e pin pas activeren, warmere kleding kopen, de kat Max van me af zien te houden, je kent het wel. En dan zijn er nog de dingen die ik wil doen: mijn gitaar niet verwaarlozen, lezen, uitgaan, het land verkennen, de kat Max van me af zien te houden, je kent het wel.
Nu lijken het afhouden van de kat Max en het doen van de interviews/questionnaires bijzonder goed samen te gaan, bij veel van de anderen is dat echter niet. Maar(!), binnenkort ga ik het anders doen.

OPERATION NEST EGG
De mens, het ontdekte vuur, het zag klei, het zag het houtskool. Het houtskool was zwart, en zwart aan de handen. Ook zwart aan de muur en klei was rood. Sinds het moment dat mensen begonnen te tekenen, tekenden ze zichzelf en dieren. Ze vereenzelvigden zichzelf met hun gevaren. De kracht van de leeuw, de snelheid van de wolf, de gluiperigheid van de slang. Dieren werden zelfs goden.
Nu is het dus niet vreemd dat mensen zich vereenzelvigen met dieren. Er is echter iets wat mij doet verbazen en denk mee hier.
De kracht van een leeuw: prima, niets op tegen.
De snelheid van een wolf: ook goed, ga ik in mee.
De gluiperigheid van een slang: misschien wat minder, maar goed voor een slang ga ik uit de weg.
Maar nu komt het. Want waar vereenzelvigen Nieuw Zeelanders zich mee? Wolven, leeuwen, zeearenden, dikke varkens met slagtanden?? NEE: Kiwi’s!
Laat mij kort uitleggen wat een kiwi is, zodat je mijn verbazing begrijpt.
Ten eerste: de kiwi is een vogel zonder vleugels. Verder is de kiwi bruin (net als het fruit), ongeveer 30 cm groot, heeft het een lange, dunne, puntige snavel en wordt het met uitsterven bedreigt.
Ok, eerst, een vogel zonder vleugels is toch net zoiets als een leeuw zonder tanden?! Ik vind het niet vreemd dat ze met uitsterven bedreigd worden, ze worden gewoon suïcidaal geboren! Je moet je indenken: maanden zit je in een rare ovale cel, geen idee wat daarbuiten is. Stil droom je je vogel dromen, over hoog in de bomen, de blauwe lucht, de thermiek, wind in je veren. Dan als je groot genoeg bent en je je na minimaal 4 uur/max 4 dagen uit je ei hebt gewerkt en je denkt dat je dromen uitkomen kom je erachter dat je een kiwi bent, en geen vleugels hebt?! Je hoort dat beestje gewoon denken: “WHAT THE F$#%?!”. En daar vereenzelvigd een natie zich dan mee? Maar ja.. het is misschien ook wel beter. Beter een vreedzame, vluchtloze, pretentieloze vogel, dan een pompeus en gevaarlijk roofdier, eeuwig onrust zaaiend waar het komt.

Niet lang geleden zag ik voor het eerst een kiwi. Ondanks dat het dier bijna van de aardbodem verdwenen is liep ik niet echt over van emotie. Het waggelde achter een glazen ruit, zijn spitse snavel in de grond gestoken. Dit was in Rainbow Springs, een nieuwe werkplek van mij. Ik maak nogsteeds foto’s, alleen soms bij de gondola’s en soms bij Rainbow Springs. Rainbow Springs is een klein dierenparkje, waar ze forellen, zeldzame vogels en minder zeldzame vogels hebben. De minder zeldzame vogels zie ik ook weleens in mijn achtertuin.
Als je mij zou vragen: “Zeg Jasper..”
“Ehh.. ja?” zou ik antwoorden.
“Hoe vind je het werk bij Rainbow Springs eigenlijk?” zou je vragen
“Ehh.. ja…” zou ik stil zeggen, terwijl ik naar de grond kijk en me bedenk dat ik bijna vergeten was mijn wenkbrouwen te laten vallen en naar elkaar te brengen tot een frons.
Laat ik beginnen met het goede. Het goede is dat ik om 6 uur thuis ben. Wat ook goed is is dat ik niet de hele dag binnen sta. Wat wat minder is, is dat ik veel in de kou buiten sta. Nou is dat niet eens zo erg. Het is nu duidelijk laag seizoen en de mensen druppelen binnen, waarbij er bij sommige druppels 30 minuten tussen zit. Inmiddels heb ik de plek waar ik wacht van onder tot boven gezien, ken ik elke spin bij naam en heb ik elk opvallend takje en blaadje al minstens 5x gefotografeerd. Het is soms saai.
Bij de verkoop van de foto’s spelen we een film van het park af. De herhalende stem van de vrouw die het inspreekt wordt in je hersens gebrand. Specifieke woorden komen spontaan in je op en raak je niet meer kwijt. Een van die woorden (of eigenlijk meerdere) is Operation Nest Egg. Dit is kennelijk de naam die gegeven is aan de missie voor het behoud van de kiwi. Elke keer als de vrouw van de DVD het over Operation Nest Egg heeft kan ik niet stoppen te denken aan een kazige Hollywood actie film waarin een geanimeerde kiwi met een bazooka Osama Bin Laden naar het hiernamaals blaast, terwijl een zware mannen stem quasi stoer “Operation Nest Egg” roept. 3D letters van de titel vliegen door de met vlammen bedekte achtergrond en een muziekje a la mission impossible klinkt door de speakers. Waarmee ik vooral wil aangeven dat zo’n titel als “Operation Nest Egg” op een of andere manier helemaal niet past bij zo’n sukkelige, vliegloze vogel. Kijk als het “Operatie Nest Ei” had geheten had het totaal geklopt, helaas kunnen ze hier enkel Nederlands in nagesynchroniseerde verhaaltjes.

MAX
Zoals gezegd is Max een kat. Het is de kat van het huis waar ik woon. Nu ben ik nooit een onwijze fan van katten geweest, mede omdat zodra ik als kind bij een in de buurt kwam mijn ogen opzwollen als rijpe pruimen. Tranen liepen over mijn wangen, de oogbollen zo rood als kersen. Mijn verhemelte jeukte alsof honderden minuscule wormpjes zich door de huid eronder wriemelden. Allergie.
Gelukkig heb ik geen last van allergie hier. Wel heb ik last van Max. Het valt simpel uit te leggen: de behoefte aan aandacht is bij Max onbegrensd. Als je loopt loopt hij met je mee, kopjes gevend. Als je staat loopt hij om je heen, kopjes gevend. Als je gaat zitten zit hij op je, kopjes gevend. Als je hem eraf gooit, zit hij binnen 5 seconden weer op je. Met name als je eet. Schreeuwen, stampen, duwen.. niets helpt. Hierdoor heb ik tegenwoordig een nieuwe vaardigheid ontwikkeld dat “staand eten” heet. Soms heb ik geluk en is hij buiten, soms heb ik nog meer geluk en heeft hij geen zin om op me te zitten, maar dit is zeldzaam. Hoewel het vaak ronduit vervelend is, moet ik toegeven dat het ook wel prettig is. Zo’n ronkend stuk dier op je schoot die, zolang je het eten geeft, altijd blij met je is. Ze zeggen echter weleens dat katten slim zijn (meestal de eigenaren ervan), maar dit kan ik niet beamen. Dan sta je daar met een smoel sprekend als onweer te roepen “Max, zie je dan &*&^% niet dat ik zit te eten?!” terwijl je hem weer van je af duwt. Zijn ogen zeggen:“Wat? Huh? Wa? Oh, ja ik zal weer op je schoot gaan zitten!”.

REGEN
Het einde van het verhaal nadert eindelijk weer, maar voordat ik echt kan eindigen moet ik het nog even hebben over iets. Jullie weten vast nog wel dat ik het had over een vooruitzicht van fietsen met verkleumde handen, door de regen en wind. Nou, ik had het niet duidelijker kunnen voorspellen.
Enkele weken geleden regende het. Niet een klein beetje, niet een aardige regenbui, niet de zondvloed, nee meer en drie dagen lang. Non-stop. Nou moest ik natuurlijk wel werken, of er nu een oceaan uit de lucht komt vallen of niet. Ik braaf al m’n werk kleding in plastic zakken proppen en mezelf op m’n fiets naar het werk brengen. Voordat ik op m’n fiets zat was ik al nat. Toen ik aan kwam op m’n werk was ik meer dan nat. Maar goed, achteraf viel het nog mee, ik was alleen maar nat. 4 studenten en hun leraar zijn in de buurt van Taupo om het leven gekomen door een gerezen rivier.

Nog een laatste toevoeging: het gaat verder wel goed met me. Ik verveel me niet (behalve op het werk). En als ik dat wel ga doen, dan schrijf ik toch gewoon weer een verhaal van 2028 woorden.