New ZealandTravelblog

Paasvreugde – Nieuw Zeeland 2008

By 18 maart 2016 No Comments

Pasen
Soms hoor je jezelf denken, ik hoor mezelf eigenlijk best vaak denken. Maandag avond, de 24e zat ik op de bank, ik was moe, erg moe. Ik was bezweet, mijn overhemd plakte aan de achterkant van mijn rug, daar waar mijn rugtas had gezeten. Ik kon de afstandsbediening van de tv niet vinden, dus besloot ik deze maar uit te laten. Het was stil, mijn huisgenoten lagen al te slapen. Enkel mijn eigen gedachten. En terwijl je zit te denken, merk je op dat je het doet en dan ga je denken dat je zit te denken. Je vraagt je af of de stem in je hoofd hetzelfde is als je eigen stem, maar je kan het eigenlijk niet goed horen.. of.. eh denken. Je laat het woorden zeggen in verschillende stemvormen, die van de koningin, van Spongebob en van een grote neger. Als je vervolgens om je eigen denk stemmen zit te lachen weet je zeker dat je naar bed moet.

Sommigen hebben mij gevraagd hoe Pasen gevierd wordt hier. Ondanks dat ik hierover helaas niet veel kan vertellen, weet ik ik wel zeker dat het absoluut anders moet zijn geweest dan in Nederland dit jaar. Waar het in Nederland de koudste pasen van de afgelopen 40 jaar was, met sneeuw en venijnige windvlagen, was het hier bloedwarm. Misschien wel de warmste Pasen van de afgelopen 40 jaar. De zon scheen alsof het zijn kalender was kwijt geraakt en niet doorhad dat de herfst zojuist was ingetreden. Vogels fluitte, mensen waren blij, ik was aan het werk. Nu was een aantal dagen ervoor Jeanette (een Deense) achtereenvolgend jarig en ziek geworden; wat had geresulteerd in invaldagen voor mij. Ze had een infectie aan haar oor gekregen welke het bijzonder aangenaam vond om enorm te groeien. Zelfs zo dat ze het ziekenhuis in moest, tijdens Pasen.

Veel van de dagen voorafgaand aan pasen was het rustig. Zo rond het middag uur komt er een constante stroom bezoekers, maar daarna is het opletten of je iemand ziet binnenkomen of weg gaan. Pasen was anders. Op Pasen gaan de mensen hier naar Skylines Syrides, of in ieder geval, veel. Pasen was lange rijen, constante hoeveelheid mensen, 50.000 keer “Hey how are you, please make a nice small group so I can take your photo” en “Have a nice day” zeggen. Ik heb nu zo vaak “Have a nice day” gezegd dat ik dit automatisch tegen iedereen zeg, zelfs als ik geld geef aan de cassiére van de supermarkt.
Behalve de groeiende infectie in het oor van Jeanette hadden we ook een printer die het begaf (van de 2) en de tweede had makken. Waardoor we een hoop foto’s niet konden printen. De zaterdag kan best in het woord chaos omschreven worden.
Zondag ging het al wat beter, de printers deden het.

De auto
Om uit te leggen dat ik erg moe was en dat mijn rug nat was van het zweet op maandag avond, moeten we een paar weken terug gaan in de tijd. Jose was terug gekomen om eens en voor altijd af te rekenen met de vloek van Waitomo, aangezien het nog altijd niet goed werkte daar. Ik haalde hem op van het vliegveld en de auto kapte ermee. Daar stond ik, op het vliegveld.. met een auto die niet meer startte. De vloek van Waitomo had een lange arm. Dana, mijn manager, kwam na een uurtje met haar auto en startkabels. De auto startte weer en Jose nam de auto mee. Toen begonnen mijn fietsdagen weer. Na een paar dagen kwam hij terug, de auto startte nog wel, maar hij was niet helemaal 100%. Enkele dagen erna (had in de tussentijd de Tongariro Crossing gedaan) startte de Rav4 weer niet meer. Omdat ik het erg druk had en mijn huisgenoten geen startkabels hadden had ik geen tijd om hier aan te werken. Ik fietste een weekje. Ik vond het toch wel tijd worden om de auto te laten werken, dus ik kocht startkabels. De auto startte met de startkabels.. maar als ik em daarna uitzette startte hij niet meer. Het was serieus tijd om hem naar een garage te brengen. Ik had het nog steeds erg druk. Ik had geluk, want het was al enkele weken mooi weer geweest en ik kon dus gewoon fietsen zonder verzopen aan te komen. Nu is het probleem echter dat als je al een hele dag gewerkt hebt en je dan heuvels op en af moet gaan fietsen je lichaam niet veel zin heeft om nog mee te werken. Zodra je de heuvel opgaat slaan je longen op en neer als blaasbalgen, je benen branden als fakkels. “Je kan het!” denk je bij elke trap beweging, “Je kan het!”. Hijgend haal je de top. Dat was pas de eerste.
Afgelopen woensdag bracht ik de Rav naar de Toyota dealer. Hij werd gemaakt (nieuwe accu) en ik betaalde. Donderdag kreeg ik een sms-je dat ze hem volgende week alweer mee gaan nemen. Fernando is intussen terug gekeerd van z’n wereldreis en hij neemt hem mee naar Queenstown. Nou had ik nooit echt verwacht dat ik een auto zou krijgen, maar ik baal wel. Zeker nu het winter gaat worden en sinds een paar dagen het ook weer regent. Koude natte fietstochten, verkleumde handen, rood gezicht, het water sijpelt door de gaten in de regenjas, dit is mijn toekomstbeeld.

Maar ja.. misschien brengt hij hem weer mee terug uit Queenstown, al betwijfel ik dat zeer, want het is goedkoper om met het vliegtuig te gaan.
Ze zullen de kosten van de acu wel vergoeden.

Nadat ik donderdag het sms-je had gekregen vond ik het zonde om niets met de auto te doen nu ik er nog tijd voor had. Het was wat bewolkt en het miezerde een beetje. Ondanks dat besloot ik om toch maar wat te gaan wandelen bij het groene en blauwe meer en het Tarawera meer. Ik stapte uit, maakte wat foto’s en begon m’n wandeling. Ik had ingeschat dat het een uurtje zou duren. Na 45 minuten begon de miezer wat over te gaan in lichte regen. Ik moest maar wat opschieten, maar gelukkig was ik over 15 minuten wel weer terug bij de auto. Vijf minuten later ging de lichte regen over in normale regen, welke vervolgens stortregen werd. Met wat gelukkig zou ik niet al te nat worden, dacht ik. Het bleef regenen, de wandeling zou nog drie kwartier duren.

Die avond, nadat ik wat nieuwe kleren had aangetrokken, ging ik eten met m’n huisgenoten in Pig&Whistle. Lekker kroegvoedsel. Ik zag nog even de samenvattingen van het engelse voetbal.
Voor de mensen die aan mij vroegen of het Nieuw Zeelandse eten meer Engels of Amerikaans is, het antwoord is Engels. Ze zijn dol op meatpies, porridge, fish & chips, noem het maar uit de ‘fantastische’ Engelse keuken en ze hebben het wel. Daarnaast houden ze ook van barbecueën, al heb ik dat zelf nog niet gedaan.

Author @jasper

More posts by @jasper

Leave a Reply